Poezja w maurytyjskiej literaturze... Nigdzie tak bardzo jak tutaj, nie zastanawiałam się nad moim miejscem na Ziemi. Skąd pochodzę i dokąd się udaję. Co z sobą niosę, czego powinnam się pozbyć, co mogę podarować. Czego jeszcze muszę się nauczyć. Ten wiersz Leopolda Sedara Senghora to najgłębsza bruzda, jaka rysuje się jeszcze w maurytyjskim społeczeństwie. Kolor … Czytaj dalej Wiersz dla mojego białego brata